Kijkend door het raam van mijn kantoor, zie ik een vogel, voorbereidend op de lente met het bouwen van haar nest. Toen realiseerde ik mij dat het nooit over de vraag van zin ging, want terwijl ik keek, realiseerde ik me: dit is genoeg.
Op dit soort momenten, wanneer de natuur zich in soort ‘‘onaangedane staat’’ zich aan ons voordoet, lijkt de zoektocht naar zin ineens overbodig. Het is alsof de natuur al een en al doordrongen is van betekenis; een soort oer-betekenis waar – zo het schijnt – niets voor heeft hoeven doen. De twijfel en zoektocht die inherent is aan ons menselijk bestaan, is compleet afwezig in de natuur. De natuur twijfelt niet: zij handelt en beslist volgens vaststaande wetten, waarbij geen omstandigheid de natuur zou doen aarzelen in haar beslissing.
Wanneer je op een koude avond de sterren observeert in complete stilte of wanneer je op een loungebank de sterkte van de Uv-straling van de zon op je huid voelt, dan weet je zonder enige vorm van twijfel het antwoord op de volgende vraag; hebben we meer nodig?
simonvaneeden 