simonvaneeden

Ze keek mij met die blik aan, maar zei niets. Een blik – die ondanks de stilte – meer betekende dan enig woord.

Tijdens het rennen denkt men niet na. Het enige doel is de finish. De finish is voor eventjes het summum van het leven: er is in die luttele 12 seconden geen andere betekenis dan het bereiken van het einde. 

Geen pracht en praal, maar eenvoud. Dat is en was waar wij naar op zoek zijn. Soms zeggen we tegen onszelf: ‘‘Het is niet genoeg’’. Maar precies op dit moment, of ietsjes later, zeggen we: ‘‘Dat was het wel’’. Het lijkt soms een oneindig patroon en het vergt discipline om dit patroon te doorbreken. Het beste leven is immers een leven van eenvoud; een leven waarin wij voorzien zijn van bed, bad en brood. Misschien wat zon; en verbinding met anderen. Dat is waar wij naar streven. 

Heb je je ooit leeg gevoeld? Leeg alsof je een lichaam hebt, een geest, een leven, maar je hun bestaan niet kan rechtvaardigen? Deze leegte brengt je op het keerpunt in het leven waarop je je realiseert dat er iets anders moet, dat de huidige manier van leven niet meer werkt en dat je naarstig op zoek bent naar een levenshouding die meer vreugde en zingeving kan brengen. Maar hoe doe je dat? Hoe maak je die keuze? Hoe vind je die levenshouding?

Verknocht aan mijn smartphone, zet ik deze letters op papier. De wil om mijn mobiel op te pakken en mijn Instagram feed te checken is soms groter dan mijn wil om te schrijven. En elke keer dat ik mijn mobiel oppak en scrol door de dopamine verwekkende reels, voel ik mij achteraf leeg en schuldig dat ik niet iets nuttig had gedaan in die luttele 11 minuten. Ik voel mij in deze strijd met mijn smartphone geen uitzondering. Tegenwoordig is menig persoon gevangen in haar of zijn mobiele telefoon. Dit is allang geen dystopie meer, maar een inkijkje in een alledaags tafereel. Lang maar zeker vraag ik mij af: wie is hier heer en meester? Is de moderne technologie een uitbreiding van onze mogelijkheden, of heeft zij ons in de greep? 

Kijkend door het raam van mijn kantoor, zie ik een vogel, voorbereidend op de lente met het bouwen van haar nest. Toen realiseerde ik mij dat het nooit over de vraag van zin ging, want terwijl ik keek, realiseerde ik me: dit is genoeg.

Op dit soort momenten, wanneer de natuur zich in soort ‘‘onaangedane staat’’ zich aan ons voordoet, lijkt de zoektocht naar zin ineens overbodig. Het is alsof de natuur al een en al doordrongen is van betekenis; een soort oer-betekenis waar – zo het schijnt – niets voor heeft hoeven doen. De twijfel en zoektocht die inherent is aan ons menselijk bestaan, is compleet afwezig in de natuur. De natuur twijfelt niet: zij handelt en beslist volgens vaststaande wetten, waarbij geen omstandigheid de natuur zou doen aarzelen in haar beslissing. 

Wanneer je op een koude avond de sterren observeert in complete stilte of wanneer je op een loungebank de sterkte van de Uv-straling van de zon op je huid voelt, dan weet je zonder enige vorm van twijfel het antwoord op de volgende vraag; hebben we meer nodig?